'Het huis van Bernarda Alba; vrouwendrama in de dorpen van Spanje' is een verhaal over een moeder die opnieuw weduwe is geworden en die met harde hand probeert haar vijf dochters onder de duim te houden.
Tijdens de rouw, die acht jaar duurt, wil de tirannieke Bernarda in haar huis niet ‘dàt aan lucht van de straat binnen’. Ze waakt als een terriër over de reputatie van de familie, maar kan niet voorkomen dat haar dochters heftig in verzet gaan tegen deze gevangenschap. Belangrijkste oorzaak is de komst van een huwelijkskandidaat voor de oudste dochter. De vrouwen raken met elkaar in conflict, maar worstelen ook afzonderlijk met heersende taboes als seksualiteit en het recht op zelfbeschikking. Het snikhete Andalusische platteland van het begin van de 20-ste eeuw vormt het décor van deze tragedie. Door de afgemeten dialogen wordt een onheilspellende spanning opgebouwd, die uiteindelijk alleen maar kan leiden tot een dramatische en gewelddadige climax.

Centraal in deze voorstelling staat Bernarda die zich laat leven door wat anderen wel niet van haar zullen denken. Wat er ook gebeurt, de schijn moet te allen tijde worden opgehouden. Dit gebeurt op zodanige wijze dat ze zichzelf en haar dochters volledig uit het oog verliest, totaal verloochent en kapot maakt.

Het toneelstuk is geschreven door de Spaanse dichter en toneelschrijver Federico Garcia Lorca, van wiens hand onder andere ook ‘De Bloedbruiloft’ en ‘Yerma’ zijn. Lorca (1898-1936) leefde in een periode van politieke onrust en streefde ernaar kunst weer toegankelijk te maken voor de gewone sterveling. Karakteristiek in veel van zijn werken zijn de thema’s Spaanse traditie, sociale ongelijkheid, noodlot en frustraties over de liefde. Aan het begin van de Spaanse burgeroorlog werd Lorca door de nationalisten gefusilleerd. Langzamerhand is hij uitgegroeid tot een martelaar die symbool staat voor onderdrukking.

De produktie werd bewerkt en geregisseerd door Carolien Hoogendoorn en werd in de maanden juni en juli 2000 gespeeld.