Recensie Zwart is zo somber
"Zwart is zo somber" bij Theatergroep Voorburg
Monique Angevaare en Riekie Esser vieren 25-jarig toneeljubileum
Regie: Ruud Klootwijk. Gezien: 25 november in het nieuwe Amco theater
Een bed, een bankje, een steiger, koffers, papieren, gordijnen, een cavia in behuizing, heel veel rommel en drie tv's. Het toneelbeeld van een huis dat wordt geruimd na het overlijden van een moeder. De drie dochters ontmoeten elkaar hier voor en na de crematie. Sorry, het woord crematie is taboe. Dat werkt op de zenuwen. Ze proberen hun emoties deels door de soaps op de tv's te verbergen. Ieder heeft haar eigen verdriet. Niet zo zeer over de moeder; die was al oud en haar medicijnen waren al of niet volgens plan fataal. Nee, hun eigen frustraties op middelbare leeftijd leveren stress en onderlinge strijd op. Maar ook troost.
Theatergroep Voorburg levert bijna altijd goede producties op. Helaas was deze voorstelling te kort. In een krappe anderhalf uur leren we drie levensechte vrouwen in rap tempo kennen en gaan we ondanks hun onhebbelijkheden om ze geven. Het spel is oprecht en intens. En dan is het ineens afgelopen. Je zou, net als bij een soap, morgenavond willen zien hoe het verder met ze gaat. Is moeder echt vermoord? Is Jessy eigenlijk van "oom" Huib? Wie krijgt het Wedgewood? Welke rol speelt de cavia? We zullen het nooit weten.
De humor in het stuk ligt in cynisme, droge vileine tussendoortjes en onverwachte reacties. Zo worden de prachtig gespeelde zenuwen vlak voor de crematie niet veroorzaakt door het afscheid van moeder, maar door het eigenbelang bij de voorbereidingen daarvan. En verdriet na afloop gaat voornamelijk om het wegblijven van de verwachte rouwenden. Bijzonder fraai was de uitwerking van de monologen die aan de oorspronkelijke tekst waren toegevoegd, en waarvan de vorm representatief was voor het karakter van ieder van de vrouwen.
Monique Angevaare als middelste dochter Marie gebruikte hiervoor de klassieke vorm van monoloog interieur bij haar herinneringen en dromen en exterieur naar de zaal bij de conclusies.
Bij de monoloog van Wil Akkerman als de oudste dochter Anneloes had je als publiek het gevoel dat ze een intiem gesprek met je voerde aan de bar over haar ex-man, terwijl Riekie Esser als benjamin Jessy het verhaal over haar relatie met diezelfde ex-man als een sprookje leek te vertellen aan een groep denkbeeldige kinderen voor op het toneel.
Bij de interactie tussen de zussen was het gevecht. tussen liefde haat en jaloezie mooi voelbaar.
Schrijfster Mieke Lelyveld, die de première bezocht, was verrast, maar zeer tevreden over de bewerking van het stuk dat zij 18 jaar geleden schreef.
Monique Angevaare en Riekie Esser vierden met deze voorstelling hun 25 jarig jubileum bij Theatergroep Voorburg. Beide hebben ze in die tijd meer dan 30 rollen gespeeld en hopelijk volgen er nog minstens zo veel want hun ervaring en enthousiasme zijn een genot om naar te kijken.Gefeliciteerd!
Gary van der Heemst
Regie: Ruud Klootwijk. Gezien: 25 november in het nieuwe Amco theater
Een bed, een bankje, een steiger, koffers, papieren, gordijnen, een cavia in behuizing, heel veel rommel en drie tv's. Het toneelbeeld van een huis dat wordt geruimd na het overlijden van een moeder. De drie dochters ontmoeten elkaar hier voor en na de crematie. Sorry, het woord crematie is taboe. Dat werkt op de zenuwen. Ze proberen hun emoties deels door de soaps op de tv's te verbergen. Ieder heeft haar eigen verdriet. Niet zo zeer over de moeder; die was al oud en haar medicijnen waren al of niet volgens plan fataal. Nee, hun eigen frustraties op middelbare leeftijd leveren stress en onderlinge strijd op. Maar ook troost.
Theatergroep Voorburg levert bijna altijd goede producties op. Helaas was deze voorstelling te kort. In een krappe anderhalf uur leren we drie levensechte vrouwen in rap tempo kennen en gaan we ondanks hun onhebbelijkheden om ze geven. Het spel is oprecht en intens. En dan is het ineens afgelopen. Je zou, net als bij een soap, morgenavond willen zien hoe het verder met ze gaat. Is moeder echt vermoord? Is Jessy eigenlijk van "oom" Huib? Wie krijgt het Wedgewood? Welke rol speelt de cavia? We zullen het nooit weten.
De humor in het stuk ligt in cynisme, droge vileine tussendoortjes en onverwachte reacties. Zo worden de prachtig gespeelde zenuwen vlak voor de crematie niet veroorzaakt door het afscheid van moeder, maar door het eigenbelang bij de voorbereidingen daarvan. En verdriet na afloop gaat voornamelijk om het wegblijven van de verwachte rouwenden. Bijzonder fraai was de uitwerking van de monologen die aan de oorspronkelijke tekst waren toegevoegd, en waarvan de vorm representatief was voor het karakter van ieder van de vrouwen.
Monique Angevaare als middelste dochter Marie gebruikte hiervoor de klassieke vorm van monoloog interieur bij haar herinneringen en dromen en exterieur naar de zaal bij de conclusies.
Bij de monoloog van Wil Akkerman als de oudste dochter Anneloes had je als publiek het gevoel dat ze een intiem gesprek met je voerde aan de bar over haar ex-man, terwijl Riekie Esser als benjamin Jessy het verhaal over haar relatie met diezelfde ex-man als een sprookje leek te vertellen aan een groep denkbeeldige kinderen voor op het toneel.
Bij de interactie tussen de zussen was het gevecht. tussen liefde haat en jaloezie mooi voelbaar.
Schrijfster Mieke Lelyveld, die de première bezocht, was verrast, maar zeer tevreden over de bewerking van het stuk dat zij 18 jaar geleden schreef.
Monique Angevaare en Riekie Esser vierden met deze voorstelling hun 25 jarig jubileum bij Theatergroep Voorburg. Beide hebben ze in die tijd meer dan 30 rollen gespeeld en hopelijk volgen er nog minstens zo veel want hun ervaring en enthousiasme zijn een genot om naar te kijken.Gefeliciteerd!
Gary van der Heemst
vorige pagina